Pomiar momentu dokręcania w połączeniach gwintowych

Pomiar momentu dokręcania w połączeniach gwintowych

Jak kontrolować jakość dokręcania połączeń gwintowych?

Należy wykonywać pomiar momentu kontrolnego dokręcanej śruby lub nakrętki.

Zapamiętaj! To, że w operacji montażu dokręcisz śrubę momentem np. 50 Nm, nie oznacza, że Twój klient otrzyma złącze gwintowe dokręcone taką samą wartością. W większości przypadków wartość momentu będzie niższa! Kluczowy w tym procesie jest prawidłowy pomiar momentu dokręconego łącznika gwintowego..

Głównym powodem prowadzenia kontroli momentu dokręcenia w połączeniu gwintowym jest detekcja ewentualnych odchyleń parametrów procesu od wartości zadanej. Pozwala to na wczesne stwierdzenie występowania zjawisk relaksacji i pełzania. Zjawiska te są bezpośrednią przyczyną obniżenia naprężenia osiowego w śrubie i, w konsekwencji, spadku momentu dokręcania.

Wpływ na jakość połączenia gwintowego mogą mieć takie czynniki jak:

  • Dokładność gwintów zewnętrznych i wewnętrznych (związana z układem tolerancji i pasowań).
  • Niewłaściwa obsługa narzędzia przez pracownika wykonującego operację montażu.
  • Użycie niewłaściwego narzędzia dokręcającego.
  • Nieprawidłowa nastawa momentu dokręcania.
  • Awaria sprzętu dokręcającego.
  • Zastosowanie materiałów podatnych na relaksację i pełzanie.
  • Wady materiałowe powstałe w procesie wytwarzania.
  • Wady konstrukcyjne.

.

Dwa etapy pomiaru momentu dokręcania łącznika gwintowego

Proces pomiarowy możemy podzielić na dwa główne etapy:

Etap 1: Pomiar w trakcie dokręcania (moment dynamiczny)

Pomiar ten odbywa się bezpośrednio podczas operacji dokręcania łącznika na określony moment.

W przypadku narzędzi o napędzie elektrycznym lub pneumatycznym, wartość momentu wskazywana jest przez urządzenie pomiarowe wbudowane w sterownik narzędzia. Proces dokręcania kończy się w chwili osiągnięcia wymaganej wartości zadanej.

W przypadku ręcznych narzędzi dynamometrycznych, zadany moment osiągany jest w chwili zwolnienia mechanizmu (klucze typu drugiego – nastawne, Rys. 1) lub po osiągnięciu odpowiedniej wartości na tarczy / wyświetlaczu (klucze typu pierwszego – wskazujące, Rys. 2).

Ten sposób pomiaru nazywamy często metodą pomiaru momentu dynamicznego, ponieważ jego wartość wyznaczamy w chwili zakończenia obrotu (zanim łącznik gwintowy całkowicie się zatrzyma).

Narzędzie dokręcające typu 2 (nastawne).
Rys.1. Narzędzie dokręcające typu 2 (nastawne).
Narzędzie pomiarowe typu 1 (wskazujące).
Rys.2. Narzędzie pomiarowe typu 1 (wskazujące).

Etap 2: Pomiar po zakończeniu dokręcania (moment kontrolny / statyczny / inspekcji)

Pomiar ten wykonuje się na już dokręconym łączniku gwintowym. Używając ręcznych kluczy dynamometrycznych typu pierwszego (Rys. 2), wykonuje się obrót łącznika o określony kąt (najczęściej w stronę dokręcania). Podczas tej operacji mechanizm rejestruje uzyskaną wartość.

Nazywamy to momentem statycznym, ponieważ aby go odczytać, należy obrócić śrubę lub nakrętkę o pewien kąt (zwykle 4–8 stopni), doprowadzając do zerwania szczepień adhezyjnych występujących na styku łącznika z powierzchnią oporową elementu..

Sposoby pomiaru momentu kontrolnego (Etap 2)

Stosowane w przemyśle metody pomiaru momentu kontrolnego możemy sklasyfikować następująco:

Metoda 1 – Odkręcanie łącznika

Polega na obrocie w kierunku przeciwnym do kierunku dokręcania. Pomiar rejestrowany jest przez klucz w chwili rozpoczęcia obrotu łącznika (przełamania oporu). Jest to pomiar stosunkowo mało dokładny. Najczęściej stosuje się go dla śrub o małych średnicach gwintu (4 mm i mniejszych).

Metoda 2 – Odkręcanie i ponowne dokręcanie (Back to Mark)

Polega na odkręceniu łącznika o określony kąt, a następnie ponownym jego dokręceniu do pierwotnego położenia. W celu ułatwienia pomiaru można nanieść fizyczne znaki na łącznik oraz element łączony. Pomiar rejestrowany jest w chwili ponownego pokrycia się znaków (Rys. 3)..

Back to Mark

Rys.3. Sposób pomiaru momentu dokręconego łącznika dla gwintu prawozwojnego.

Metoda 3 – Pomiar momentu szczytowego

Polega na obrocie łącznika o określony kąt w kierunku dokręcania. Podczas ruchu narzędzie rejestruje najwyższą uzyskaną wartość momentu, uwzględniającą opory tarcia statycznego.

W przypadku, gdy wartość oporu tarcia statycznego będzie wysoka, zmierzona wartość momentu także będzie podwyższona.

Czynniki takie jak farba, podkładki zabezpieczające, przyczepność metaliczna, adhezja, kleje suche i mokre, mogą zwiększyć wartość tarcia statycznego w sposób istotny, a przez to wpłynąć na podwyższenie wartości momentu kontrolnego.

Wyróżniamy dwie sytuacje pomiarowe:

  1. Wyższa wartość oporu tarcia statycznego od kinetycznego (Rys. 4a): Natychmiast po rozpoczęciu obrotu (punkt A) następuje spadek momentu (do punktu B). Starsze urządzenia bez odpowiedniego algorytmu często błędnie rejestrują punkt A jako właściwy moment kontrolny.
  2. Porównywalna wartość oporów tarcia statycznego i kinetycznego (Rys. 4b): Narzędzie poprawnie rejestruje moment w chwili rozpoczęcia obrotu łącznika. Brak wyrazistego spadku momentu sprawia, że odczytana wartość jest zbliżona do początkowego momentu dokręcania (zakładając brak relaksacji na złączu).
Krzywa kontrolna pomiaru momentu szczytowego i resztowego przy wysokim oporze tarcia statycznego
Rys. 4a. Krzywa kontrolna dla połączenia, w którym wartość oporów tarcia statycznego jest istotnie wyższa od wartości oporów tarcia kinetycznego.
Krzywa kontrolna pomiaru momentu szczytowego i resztowego przy niskim oporze tarcia statycznego
Rys. 4b. Krzywa kontrolna dla połączenia, w którym wartość oporów tarcia statycznego jest porównywalna do wartości oporów tarcia kinetycznego.

Metoda 4 – Pomiar momentu resztowego

Celem tej metody jest pomiar rzeczywistego momentu pozostającego w połączeniu, z pominięciem „piku” momentu szczytowego (A) spowodowanego tarciem statycznym.

Pomiar (B) dokonywany jest w punkcie, w którym po chwilowym spadku momentu następuje jego ponowny, stabilny przyrost wynikający z dalszego obrotu łącznika. Zaawansowane klucze pomiarowe ignorują wartość szczytową i rejestrują właściwy moment resztowy.

Zastosowanie tej metody istotnie poprawia powtarzalność i odtwarzalność systemu pomiarowego podczas weryfikacji momentu kontrolnego.

Podsumowanie

Wybór odpowiedniej metody pomiaru momentu kontrolnego jest kluczowym krokiem podczas projektowania procesu audytu i weryfikacji połączeń gwintowych. W dobie postępującej automatyzacji produkcji, dobór optymalnej techniki i sprzętu staje się rynkowym standardem.

Prawidłowo zdefiniowana procedura kontrolna oraz wysokiej klasy urządzenia gwarantują poprawność wyników, a także skutecznie redukują zmienność pomiarową wynikającą z powtarzalności i odtwarzalności (GR&R).

.

Autor: dr inżRafał Popiel

Jeżeli artykuł Ci się podobał, to podziel się nim proszę w mediach społecznościowych:

.

Powiązane szkolenia:

.

Zaufali nam:

.

Co mówią nasi zadowoleni Klienci:

.

W przypadku pytań zapraszamy do kontaktu:

.


    Zapisz się do newsletter'a

    Podając adres e-mail wyrażam zgodę na otrzymywanie informacji zwrotnych.
    Więcej na temat naszej Polityki Prywatności